Przykładowe rozwiązanie:

           Koncepcje Mirandoli i Machiavellego skrajnie różnią się od siebie. Łączy je jedynie fakt, że obydwie stawiają człowieka w centrum wszechświata. Mirandola określa człowieka jako istotę wolną, stworzoną przez Boga - architekta wszechświata. Bóg powołał go do życia, aby podziwiał świat, kochał jego piękno i doceniał wielkość. Sam miał decydować o swoim życiu. Bóg obdarzył go ogromnym zaufaniem. Aby móc dostrzec wspaniałość świata, musiał być także z natury dobry i wrażliwy na piękno.

           Inaczej zaś sytuacja człowieka przedstawia się u Machiavellego. Sugeruje on, że człowiek jest z natury zły, dlatego często posługuje się siłą, podobnie jak zwierzęta. Mówi, że dobry władca powinien być jednocześnie jak lew i jak lis. Powinien dążyć do swojego celu, niezależnie od konsekwencji. Cel bowiem uświęca środki i w działaniu politycznym wszelkie chwyty są dozwolone, nawet te wysoce niemoralne.