Utwór Wisławy Szymborskiej odwołuje się do ideału piękna, który wykształcił się w baroku. W epoce tej przedstawiano w sztuce przede wszystkim kobiety zmysłowe, obdarzone bujnymi kształtami. Podmiot liryczny zauważa to, że przedstawicielki płci pięknej, które nie wpisywały się w ten kanon, były nieobecne w sztuce: "Ten siedemnasty nic dla płaskich nie ma". 

W takim przedstawieniu mieści się wizja kobiecości, która podlega pewnym ocenom, jest zależna od gustu. Każda epoka wytwarza bowiem własny kanon urody, który faworyzuje określony typ piękna, zaś pomija inne. Oznacza to, że ideały tworzone przez człowieka podlegają cały czas kolejnym przekształceniom, nie są trwałe. Wpływają one także znacząco na sposób postrzegania kobiet - tym niepasującym do wzorca wręcz odbiera się prawo do istnienia, znajdują się na marginesie.