W utworze Sępa Szarzyńskiego człowiek zostaje przedstawiony jako byt, który w czasie swego życia prowadzi nieustanną walkę. Jest scharakteryzowany za pomocą epitetów: "Wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie". Ich zastosowanie podkreśla rozdarcie występujące między doczesną częścią istoty ludzkiej (grzeszne ciało) a wieczną (dusza). Głównym zagrożeniem są działania szatana, którego opisuje peryfraza: "[...] srogi ciemności / Hetman" - pozwala ona na zastąpienie nazwy niedosłownym oraz sugestywnym opisem. Drugie niebezpieczeństwo stanowią zaś pokusy świata. Skomplikowanie natury człowieka wynika ze wspominanego już wcześniej dualizmu: dusza pragnie wznieść się do Boga, jednak ciało prowadzi do upadku, zachęca do korzystania z grzesznych przyjemności. Poeta, przedstawiając los człowieka, stosuje także inwersję, która nadaje sonetowi podniosły charakter.