Antynomie:

matematyczna systematyczność - każda z myśli jest kolejno ponumerowana;

teologiczna spekulatywność - roztrząsanie szans człowieka na zespolenie się z Bogiem;

problematyka metafizyczna - poruszanie tematów związanych z Bogiem, wiarą, chrześcijańskimi dychotomiami;

racjonalizm metody - Pascal posługuje się racjonalnymi argumentami, np. porównując sposoby oddziaływania Pisma Świętego oraz natury.

Przykładowo:

Można uznać, że przedstawiona koncepcja człowieka oraz świata jest raczej pesymistyczna. Człowiek jawi się jako coś małego oraz nieznaczącego. Ponadto w jego życiu obecne są antynomie (np. grzech - cnota, życie doczesne - wieczność, rozum-serce). Istota ludzka cały czas zmaga się ze sobą, swymi słabościami oraz otaczającą ją rzeczywistością, budzącą jednocześnie lęk i pocieszenie. Człowiek znajduje się między tym, co przeciwstawne: "[...] zawsze bowiem będziemy mieli górę i dół, bardziej i mniej  zdatnych, wynioślejszych i nędzniejszych - dla poniżenia naszej pychy i podniesienia naszej ohydy".