Wiersz Mieczysława Jastruna jest wyrazem silnych przeżyć człowieka poruszonego architekturą gotyckiej budowli. W pierwszej części utworu znajduje się opis katedry będącej monumentalną budowlą, powstałą w wyniku ogromnego wysiłku wielu ludzi. Katedra została przedstawiona jako prawdziwe dzieło sztuki, wykonane z kamienia oraz ozdobione przy pomocy różnobarwnych witraży. Podmiot liryczny przedstawia tutaj swoje wrażenia po wejściu do katedry. W oczy rzuca się przede wszystkim jej majestat oraz gra światła i kolorów. W drugiej części wiersza mamy do czynienia z bardziej refleksyjnymi rozważaniami. Wrażenie, jakie wywarła na odbiorcy budowla stało się pretekstem do przemyśleń na temat funkcji katedry. Dostrzega on, że to średniowieczne dzieło sztuki jest wyrazem teocentrycznego spojrzenia na świat. Wertykalizm i strzelistość budowli wyraża pragnienie wzniesienia się ku niebu, a jej geometryczna budowa symbolizuje porządek świata. Katedra jest miejscem przenikania się sfer sacrum oraz profanum, dlatego daje ona szansę obcowania z osobami świętymi, w tym przypadku z Maryją, której poświęcona jest budowla.