Antropocentryzm cywilizacji antyku polega na całkowitym skoncentrowaniu się na człowieku, a więc przede wszystkim zaspokajaniu jego potrzeb duchowych oraz cielesnych. Myśl ta miała swoje odzwierciedlenie w sztuce, literaturze, filozofii, ale i w życiu codziennym starożytnych Greków i Rzymian. Antropocentryzm objawiał się zatem w powszednich czynnościach, takich jak dbanie o higienę osobistą, o zdrowie, właściwe odżywianie, sprawność fizyczną. Stąd popularność m.in. łaźni publicznych, z których chętnie korzystano, ale i ćwiczeń wykonywanych na świeżym powietrzu, również przez kobiety oraz dzieci. Oprócz sprawności ciała dbano również o sprawność umysłu, kształcąc się muzycznie, literacko, poznając dotychczasowy dorobek filozoficzny i naukowy. Estetyczne potrzeby ducha zaspokajały artystyczne wytwory, zwłaszcza rzeźba, architektura czy ceramika.