Bohaterowie tekstu to ojciec i jego kilkuletni syn. Wędrują oni przez pustkowie do miejsca, gdzie będą mogli przeżyć kolejną zimę. Są ubrani w brudne łachmany, na plecach noszą plecaki z najpotrzebniejszymi rzeczami, niezbędnymi do przetrwania. Przed sobą pchają wózek z resztą dobytku. Wiadomo o nich, że są dobrymi ludźmi, ponieważ nie porywają innych i nie zabijają ich po to, by potem zjeść. Walczą o swoje własne przetrwanie, dlatego muszą się ukrywać i nie mogą pomagać innym. To mogłoby oznaczać dla nich śmierć. Nie mają oni nawet imion. Można się domyślać, że w świecie postapokaliptycznym, gdzie trzeba walczyć o przetrwanie, posiadanie imienia nie jest konieczne, a czasem nawet może sprowadzić na człowieka nieszczęście. Imiona również nadają tożsamość, natomiast bohaterowie powieści zostali tej tożsamości pozbawieni. Muszą przystosować się do nowej rzeczywistości, w której nie można być do niczego przywiązanym, zwłaszcza do miejsca, w którym się przebywa.