Podmiot liryczny opisuje Izoldę przede wszystkim za pomocą epitetów ("biała Izold o złotym warkoczu"), metafor ("świecą ogniki oczu"), porównań ("trzepotliwy oddech o ściany/ tłucze się jak uwięziony ptak") oraz personifikacji ("na spotkanie wybiega mu wiatr"). Zwraca uwagę przede wszystkim na jej wygląd, słabe samopoczucie, które jest spowodowane między innymi nawracającymi dusznościami. Jej stan jest tak poważny, że prawdopodobnie nie doczeka ona świtu.