Z utworu wyłania się obraz rycerstwa mocno podzielonego, zhierarchizowanego, które nie potrafi samodzielnie się zjednoczyć. Świadczy o tym już chociażby sam układ obozu, w którym poszczególne rody zajmują konkretne miejsca, oddzielając się wyraźnie od pozostałych i zaznaczając swoją obecność chorągwią z herbem. Przy czym rody obdarzone największymi zaszczytami i skupiające w rękach władzę są ulokowane w samym jego centrum, spychając na obrzeża pomniejsze rody. Rycerstwo jest skłócone ze sobą do tego stopnia, że nawet służba przynależna różnym rodowcom nie pomaga sobie nawzajem. Panowie ufają jedynie joannitom krążącym po polu namiotowym i przekazującym poselstwa pomiędzy rodami. Fakt ten potwierdza również sposób prowadzenia narracji skupionej na ekspozycji podziału wśród rycerstwa oraz nacechowane emocjonalnie słownictwo, np. "spychając na jego obrzeża", "w gorących naradach".