Kultura wstydu, o której wspomina Piwowarczyk charakteryzuje się tym, że dany rycerz robi wszystko, aby uniknąć niesławy. Wstyd, jaki byłby z tym związany popycha go do brawurowych zachowań, których ceną jest często życie jego oraz współtowarzyszy. Dzięki temu jednak unika zdobycia ziemskiej nagrody, lecz okrywa się wieczną sławą. Staje się on podobny herosom, których działania są przedmiotem czci oraz podziwu.