Cechy stylu apokalipsy:

proste słownictwo,

występowanie symboli, alegorii, 

profetyzm,

obrazowość języka,

paralelizm składniowy, liczne powtórzenia (np. "I słońce stało się czarne jak włosienny wór,/ a cały księżyc stał się jak krew"),

rozpoczynanie zdań od spójników, np. "I gwizdy spadły z nieba na ziemię (...)",

występowanie różnego rodzaju środków poetyckich: epitetów (np. "wielkie trzęsienie ziemi"), metafor (np. "Niebo zostało usunięte jak księga, którą się zwija (...)"), przerzutni (np. "(...) I każdy niewolnik oraz wolny/ ukryli się w jaskiniach i górskich skałach"), porównań (np. "I gwiazdy spadły z nieba na ziemię,/ podobnie jak figowiec wstrząsany silnym wiatrem/ zrzuca na ziemię niedojrzałe owoce"), pytanie retoryczne (np. "(...) a któż zdoła się ostać?").

Retoryczny styl apokalipsy pomaga w budowaniu nastroju pełnego grozy i tajemniczości, jaki towarzyszy wizji końca świata.