Teatr grecki wywodził się ze święta Wielkich Dionizji obchodzonego na wiosnę. W trakcie jego obchodów organizowano procesje, podczas których chór przebranych za satyrów mężczyzn śpiewał pieśni chwalące boga (dytyramby). Po pewnym czasie z chóru wyodrębnił się przodownik (koryfeusz) i pojawił się kolejny uczestnik spektaklu - aktor. W ten sposób narodził się dramat jako osobny rodzaj literacki. 

W ówczesnym społeczeństwie teatr był związany z uczestnictwem w obrzędzie religijnym, lecz także pełnił funkcje wychowawcze, kształtował postawy obywatelskie oraz moralność uczestników przedstawień. Cele wychowawcze i moralne stawiała sobie przede wszystkim komedia, która wyśmiewała intelektualne mody oraz apelowała o powrót do tradycji.