Nawiązanie Leopolda Staffa do idei renesansowego klasycyzmu odbywa się na kilku płaszczyznach. Pierwszą z nich jest sama struktura utworu, która wyróżnia się przejrzystością oraz ładem. Jej źródłem jest wykorzystanie rymów parzystych oraz trzynastozgłoskowca, co wpływa na harmonijną budowę dzieła, jego płynność. Również język został dopasowany do tematu wypowiedzi; cechuje się jasnością oraz stosownością. Kolejną płaszczyzną, która nawiązuje do renesansowego klasycyzmu staje się poruszona przez Staffa tematyka. Podmiot liryczny odwołuje się do ideałów klasycznych, przedstawia siebie w następujący sposób: "Czciciel gwiazd i mądrości, miłośnik ogrodów, / Wyznawca snów i piękna i uczestnik godów". Ważne dla niego wartości kojarzone z antykiem to: mądrości, piękno, nauka, sztuka, harmonia. Wiersz stanowi także pochwałę życia oraz świata - niezwykle istotne są więc doświadczenia człowieka - ponadto można dostrzec w nim echa stoicyzmu i epikureizmu.