Sentencja: "Żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce".

Sentencja ta wskazuje na bogactwo doświadczeń podmiotu lirycznego. Postrzega on swoją egzystencję jako pełną, ponieważ przeżył to wszystko, co świadczy o człowieczeństwie. Jest to nawiązanie do maksymy Terencjusza: Człowiekiem jestem i nic co ludzkie, nie jest mi obce.