Przykładowo:

Rozalina stanowi obiekt fascynacji bohatera, ale to zainteresowanie jest jednostronne. Romeo przede wszystkim w centrum zainteresowania stawia siebie oraz swoje odczucia: zauroczenie dziewczyną staje się dla niego źródłem cierpienia, ambiwalentnych odczuć. Użycie petrarkizmów może wskazywać na pewną idealizację Rozaliny. Jest ona odległa, wydaje się być raczej pewnym wyobrażeniem niż realną osobą, co umożliwia bohaterowi wniknięcie w swoje wrażenia. Wskazywałoby to również na to, iż uczucia młodzieńca nie są prawdziwą miłością, lecz raczej fascynacją.