W pierwszej strofie antynomie wskazują na to, że zarówno miłość do rzeczy doczesnych - jak i jej brak - są czymś trudnym dla człowieka. Żadna z tych sytuacji nie jest dla niego łatwa. Ponadto pewnym pocieszeniem dla człowieka staje się uleganie rozkoszom, chociaż niesie to za sobą nędzę -  nie są one trwałe i dobre dla ducha. W ostatniej strofie antynomia dotyczy tego, iż celem miłości jest Bóg, ale istota ludzka nie może Go zobaczyć. Podkreśla to dramatyzm dążeń śmiertelnika oraz jego sytuacji.