Przykładowo:

Poeta dostrzega rozdarcie człowieka: miłość do rzeczy doczesnych, jak i jej brak, są dla niego trudnym doświadczeniem. W ten sposób nie może także osiągnąć spokoju ani spełnienia. Wewnętrznym źródłem niepokojów jest występowanie dwóch typów miłości: pierwszy kieruje człowieka ku ziemskim przyjemnościom; drugi zaś zwraca duszę ku Bogu jako najwyższemu celowi. Ciało odciąga człowieka od tego, co duchowe. Jednocześnie tylko Stwórca stanowi ostateczny cel miłości, chociaż paradoksalnie człowiek nie może Go zobaczyć. Religia odgrywa więc istotną rolę w tym przekonaniu, co ma związek z przedstawieniem dwoistej natury człowieka (ciało-duch; doczesność-wieczność).