W średniowieczu wykształciły się określone wzorce postępowania. Literatura parenetyczna szczególną uwagę poświęcała ideałowi świętego, rycerza oraz władcy. Ówczesne teksty przedstawiały sposób postępowania, który miał zachęcać do naśladowania pozytywnych zachowań bohaterów i doskonalenia siebie. Akapity 3. i 4. stanowią jednak satyryczne przedstawienie średniowiecznych wzorców. Przede wszystkim Telemici nie są skrępowani jakimikolwiek zasadami lub ograniczeniami. W przeciwieństwie do średniowiecznych ascetów nie umartwiają się, nie żyją w ubóstwie. Zamiast tego zasadą ich zakonu jest wyłącznie cieszenie się przyjemnościami życia: "[...] była tylko jedna zasada: Czyń, co się podoba", co ma pozytywny wpływ na ich moralność i rozwój intelektualny. Nadmiar ograniczeń jest więc traktowany jako niewola. Ponadto ta swoboda przyczynia się do pozytywnych relacji między Telemitami, tworzy poczucie wspólnoty. Satyryczny aspekt przetworzenia parenetycznych wzorców opiera się tym samym na odwróceniu surowych zasad i ascezy - przynosi to same korzyści. Okazuje się, że czerpanie przyjemności z życia doczesnego także może być sposobem na osiągnięcie ideału.