Przykładowo:

Montaigne odwołuje się do maksymy delfickiej, która mówiła o tym, że człowiek powinien być skierowany do swego wnętrza. Jednocześnie francuski myśliciel zauważa, iż wszystkie istniejące byty patrzą w głąb siebie, znają granice swych dążeń. W przeciwieństwie do nich człowiek nie postrzega się w taki sposób. Stara się poznać to, co go otacza, chociaż jego możliwości są ograniczone: "Nie ma ani jednej tak próżnej i tak łaknącej jak ty, który ogarniasz wszechświat. Tyś jest badaczem bez wiedzy [...]".