Do naszkicowania wykresu funkcji f na podstawie interpretacji współczynników występujących we wzorze funkcji przyda nam się następujące twierdzenie:

Dla każdej funkcji liniowej f(x)=ax+b, wzrost argumentu o 1 powoduje "przyrost" wartości funkcji równy współczynnikowi kierunkowemu a.

Wyraz wolny funkcji f jest równy -3, więc wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, -3).

Każdy wzrost argumentu o 1 spowoduje "przyrost" wartości funkcji o 5/2 (ponieważ współczynnik kierunkowy funkcji f jest równy 5/2). W takim razie każdy wzrost argumentu o 2 spowoduje "przyrost" wartości funkcji o 5, bo 2٠5/2=5.

Wynika stąd, że jeżeli do wykresu funkcji należy punkt (0, -3), to do wykresu należą też punkty (0+2, -3+5)=(2, 2), (2+2, 2+5)=(4, 7), itd.

Przez wyznaczone punkty prowadzimy szukaną prostą.

Wyraz wolny funkcji f jest równy 1, więc wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, 1).

Każdy wzrost argumentu o 1 spowoduje "przyrost" wartości funkcji o -2 (ponieważ współczynnik kierunkowy funkcji f jest równy -2).

Wynika stąd, że jeżeli do wykresu funkcji należy punkt (0, 1), to do wykresu należą też punkty (0+1, 1-2)=(1, -1), (1+1, -1-2)=(2, -3), itd.

Przez wyznaczone punkty prowadzimy szukaną prostą.

Wyraz wolny funkcji f jest równy 0, więc wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, 0).

Każdy wzrost argumentu o 1 spowoduje "przyrost" wartości funkcji o 3/4 (ponieważ współczynnik kierunkowy funkcji f jest równy 3/4). W takim razie każdy wzrost argumentu o 4 spowoduje "przyrost" wartości funkcji o 3, bo 4٠3/4=3.

Wynika stąd, że jeżeli do wykresu funkcji należy punkt (0, 0), to do wykresu należą też punkty (0+4, 0+3)=(4, 3), (4+4, 3+3)=(8, 6), itd.

Przez wyznaczone punkty prowadzimy szukaną prostą.

Wyraz wolny funkcji f jest równy 0, więc wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, 0).

Każdy wzrost argumentu o 1 spowoduje "przyrost" wartości funkcji o -2/3 (ponieważ współczynnik kierunkowy funkcji f jest równy -2/3). W takim razie każdy wzrost argumentu o 3 spowoduje "przyrost" wartości funkcji o -2, bo 3٠(-2/3)=-2.

Wynika stąd, że jeżeli do wykresu funkcji należy punkt (0, 0), to do wykresu należą też punkty (0+3, 0-2)=(3, -2), (3+3, -2-2)=(6, -4), itd.

Przez wyznaczone punkty prowadzimy szukaną prostą.

Wyraz wolny funkcji f jest równy 3, więc wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, 3).

Każdy wzrost argumentu o 1 spowoduje "przyrost" wartości funkcji o 1/2 (ponieważ współczynnik kierunkowy funkcji f jest równy 1/2). W takim razie każdy wzrost argumentu o 2 spowoduje "przyrost" wartości funkcji o 1, bo 2٠1/2=1.

Wynika stąd, że jeżeli do wykresu funkcji należy punkt (0, 3), to do wykresu należą też punkty (0+2, 3+1)=(2, 4), (2+2, 4+1)=(4, 5), itd.

Przez wyznaczone punkty prowadzimy szukaną prostą.

Wyraz wolny funkcji f jest równy 6, więc wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, 6).

Każdy wzrost argumentu o 1 spowoduje "przyrost" wartości funkcji o -4 (ponieważ współczynnik kierunkowy funkcji f jest równy -4).

Wynika stąd, że jeżeli do wykresu funkcji należy punkt (0, 6), to do wykresu należą też punkty (0+1, 6-4)=(1, 2), (1+1, 2-4)=(2, -2), itd.

Przez wyznaczone punkty prowadzimy szukaną prostą.