Skorzystamy z twierdzenia:

Dla każdej funkcji liniowej f(x)=ax+b, wzrost argumentu o 1 powoduje "przyrost" wartości funkcji równy współczynnikowi kierunkowemu a.

a) Szukamy wzoru w postaci:

Wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, 3), więc b=3. 

Z wykresu odczytujemy, że wzrost argumentu o 5 powoduje "przyrost" wartości funkcji o -1. Stąd:

Wówczas:

b) Szukamy wzoru w postaci:

Wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, -2), więc b=-2. 

Z wykresu odczytujemy, że wzrost argumentu o 2 powoduje "przyrost" wartości funkcji o 1. Stąd:

Wówczas:

c) Szukamy wzoru w postaci:

Wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, -4), więc b=-4. 

Z wykresu odczytujemy, że wzrost argumentu o 3 powoduje "przyrost" wartości funkcji o 2. Stąd:

Wówczas:

d) Szukamy wzoru w postaci:

Wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, 2), więc b=2. 

Z wykresu odczytujemy, że wzrost argumentu o 5 powoduje "przyrost" wartości funkcji o -3. Stąd:

Wówczas:

e) Szukamy wzoru w postaci:

Wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, -3), więc b=-3. 

Z wykresu odczytujemy, że wzrost argumentu o 5 powoduje "przyrost" wartości funkcji o 2. Stąd:

Wówczas:

f) Szukamy wzoru w postaci:

Wykres funkcji f przecina oś OY w punkcie (0, 3), więc b=3. 

Z wykresu odczytujemy, że wzrost argumentu o 2 powoduje "przyrost" wartości funkcji o 1. Stąd:

Wówczas: