Stasimon I

Chór wysławia dokonania człowieka oraz potęgę jego rozumu. Podkreślona zostaje zwłaszcza umiejętność ujarzmiania natury. Pod koniec pieśni poruszony zostaje problem stosunku człowieka do władzy. Ci, którzy strzegą praw ojczyzny powinni być wychwalani, ci zaś, którzy je łamią, powinni być ukarani. Chór nawiązuje tutaj do zawiązanego już konfliktu Antygony z Kreonem, lecz nie opowiada się po stronie władcy, lecz państwa. Mówi jedynie o prawach panujących w demokracji w stylu ateńskim. 

Stasimon II

Chór wyraża swoje ubolewanie nad tragicznym losem rodziny królewskiej. Przestrzega jednak przed zbytnią pychą, która może doprowadzić do zguby, co stanowi aluzję do bezwzględnego działania Kreona. 

Stasimon III

Tutaj pojawia się utwór pochwalny na cześć Erosa, co zdaje się być fragmentem zastępującym spotkanie zakochanych: Antygony i Hajmona. 

Stasimon IV

Pieśń wyliczająca ludzi, których spotkał los podobny losowi Antygony.

Stasimon V

Zawiera modlitwę do Dionizosa-Bachusa, który jest patronem Teb.

Stasimony w zawoalowany sposób komentują akcję dramatu, często zawierając wskazówki rozwiązania trudnej sytuacji bohaterów. Pieśni chóru przekazują również uniwersalne mądrości dotyczące życia.