Podczas pochodu do miejsca swojej śmierci Antygona wypowiada monolog, który wyraża jej ogromny żal i rozpacz z powodu przedwczesnej śmierci. Księżniczka ma poczucie ogromnej niesprawiedliwości, ponieważ zostaje ukarana za wypełnienie obowiązujących praw boskich. Nie może uwierzyć w to, że jej życie kończy się tak naprawdę, zanim na dobre się rozpoczęło. Jej wypowiedź jest pełna patosu i podniosłości. Swoje uczucia wyraża poprzez takie środki stylistyczne, jak: apostrofa ("Grobie, ty mojej łożnico miłości,/ mieszkanie wieczne, ciemnico sklepiona!"), pytania retoryczne ("Jakież to bogów złamałam ustawy?"), wykrzyknienia ("Jeśli ci błądzą, niech sięgnie ich w winie/ Kaźń równa z bogów ramienia!"), szyk przestawny, epitety.