Dante przed podjęciem wędrówki po zaświatach znalazł się w potrzasku. Zgubił się w ciemnym lesie, schodząc z właściwej drogi. Stanął u podnóża góry, na którą chciał wejść, lecz drogę zagrodziły mu trzy dzikie zwierzęta: pantera, lew oraz wilczyca. Za nim jednak znajdowała się przepaść, odcinając mu drogę odwrotu. 

Sytuacja ta niesie ze sobą alegoryczne znaczenie. Wędrówką Dantego było po prostu jego życie. Znajdował się on "w środku wędrówki żywota naszego", a więc miał ok. 35 lat - wtedy człowiek osiąga pełnię dojrzałości fizycznej i intelektualnej. Zagubienie się w ciemnym lesie oznacza życie w grzechu, które przypomina śmierć. Dante znalazł się jednak u podnóża góry będącej alegorią cnotliwego życia. Pragnął podążyć w tę stronę, lecz drogę zagrodziły mu pantera, lew i wilczyca, które są kolejno alegoriami trzech grzechów: pożądania zmysłowego, pychy i chciwości. Dalsza droga nie była możliwa bez przemiany duchowej, która miała się dokonać za sprawą wędrówki przez piekło i czyściec.