Opowieść o Romulusie i Remusie mówi, że miejsce, w którym miało stanąć miasto, jest związane z cudownym ocaleniem bliźniąt, którzy zostali tym samym wyznaczeni przez bogów na założycieli Rzymu. Symbolicznie oznacza zatem wzgórze cudowne, uświęcone przez bogów, nieprzypadkowe, lecz wynikające z nieuchronnego losu. Jest ponadto mocno umotywowane historycznie. Tam bowiem wszystko się zaczęło.

Główną przyczyną szczególnej czci, jaką Rzymianie obdarzali Westę jest fakt, że jedna z westalek była matką Romulusa i Remusa. Westa była boginią ogniska domowego oraz państwowego, dlatego tak ważna dla Rzymian była wspólnota państwowa oraz prawo, które stworzyli i starali się przestrzegać. Życie w cnocie i moralne doskonalenie się stanowiły wewnętrzny imperatyw starożytnych Latynów. 

Religia grecka miała ogromny wpływ na wierzenia starożytnych Rzymian. Przejęli oni od Greków cały panteon bóstw, zmieniając jedynie ich imiona, czasem zaś zakres obowiązków. Zmianom uległ także sposób postrzegania niektórych bóstw, bądź bogów jako ogółu. Dla przykładu bogowie rzymscy ograniczali się do sfery duchowej. Nie posiadali ciał, a często nawet płci, ani nie objawiali się ludziom pod żadną postacią. Nie pomagali człowiekowi sposób bezpośredni tak, jak to miało miejsce w mitologii greckiej. Ponadto każda najdrobniejsza czynność miała swojego patrona. Rzymianie bowiem ogromną wagę przywiązywali do rytuałów, modlitw, którym nie można było uchybić. Dla Greków natomiast modlitwa była w dużej mierze zabawą. Kolejną różnicą była ogromna ilość personifikacji. Swoich patronów posiadały abstrakcyjne pojęcia, takie jak chociażby Nadzieja, Pokój czy Wiara. W religii rzymskiej istniał także kult cezarów, którzy na skutek odpowiedniej ustawy sejmu mogli zostać zaliczeni w poczet bogów.