Porwanie Sabinek było symbolicznym aktem pokazania wyższości swojej siły i męstwa nad okolicznymi plemionami. Akt ten oznaczał również świadomy wybór najpiękniejszych partnerek dla najwspanialszych wojowników. Wszystko po to, by zapewnić ciągłość genetyczną najlepszym mężczyznom mieszkających w Rzymie.

Symboliczny wymiar miał również fakt, że Sabinowie dobrowolnie przyjęli kulturę Rzymu, łącząc się z nim. Określa to politykę Rzymu wobec podbitych narodów i plemion. 

Przykładowe rozwiązanie:

imiona niektórych bogów rzymskich funkcjonują jako nazwy planet Układu Słonecznego (Merkury, Wenus, Mars, Neptun)

gracja (od Gracji - bogiń wdzięku, piękna i radości) - oznacza kobietę piękną, pełną wdzięku lub wdzięk i lekkość w poruszaniu się i zachowaniu 

wulkan (od imienia rzymskiego boga ognia - Wulkana, który zajmował się rzemiosłem metalurgicznym) - miejsce na powierzchni ziemi, z którego wydobywają się lawa, gazy oraz materiał piroklastyczny

amory (od imienia rzymskiego boga miłości) - współcześnie flirt, romans 

wiktoria/Wiktoria (rzymska bogini zwycięstwa) - podniosłe określenie zwycięstwa; imię żeńskie; nazwa stolicy Seszeli; nazwa rośliny występującej w Ameryce Południowej

Maja (w mitologii rzymskiej bogini przyrody) - imię żeńskie; Majowie - nazwa ludu w Ameryce Południowej; maj - nazwa piątego miesiąca w roku

fortuna (od imienia Fortuny - rzymskiej bogini płodności, urodzaju, losu oraz szczęścia) - współcześnie oznacza los (zwłaszcza dobry) oraz wielki majątek

flora (rzymska bogini roślinności wiosennej w stadium kwitnienia) - ogół gatunków roślin charakterystycznych dla danego obszaru

geniusz (w religii rzymskiej półboska, śmiertelna istota, która obdarza mężczyznę płodnością, kieruje jego losem, przynosi szczęście, a rodzi się wraz z nim; duch opiekuńczy każdego mężczyzny) - człowiek niezwykle utalentowany; najwyższy stopień uzdolnienia bądź umiejętności

Fortuna była rzymską boginią kierującą ludzkimi losami, która występowała w podwójnej postaci, zarówno jako bóstwo przynoszące szczęście, jak i nieszczęście. Jej kult narodził się w VI w. p.n.e. za sprawą Serwiusza Tuliusza, który dzięki jej wstawiennictwu miał przebyć drogę od niewolnika do króla. Kult Fortuny, który był już znaczny w czasie republiki, uległ nasileniu w okresie cesarstwa. Bogini została okrzyknięta opiekunką narodu rzymskiego. Miała swoją świątynię na wzgórzu na Kwirynale oraz posąg na Kapitolu. Pierwszy cesarz rzymski, August, ufundował jej ołtarz po zakończeniu wojen prowadzonych na wschodzie, powierzając jej zarazem patronat nad osobą władcy. Została okrzyknięta bóstwem "dobrego (bądź szczęśliwego) powrotu" (Fortuna Redux).