Z opowieści o stworzeniu świata wyłania się koncepcja Boga-Stwórcy, który stwarza cały świat, wraz z roślinami, zwierzętami i ludźmi z niczego. Jest to genialny budowniczy, postępujący według obranego sobie wcześniej Boskiego planu, który nie jest znany dla nikogo innego. Jego praca jest niezwykle usystematyzowana - trwa sześć dni, siódmy zaś dzień przeznaczony jest na odpoczynek. Bóg jest Istotą nieskończenie dobrą, która błogosławi wszelkiemu stworzeniu i wyznacza mu konkretne role w dziejach wszechświata. To On daje życie i obdarza wszelkimi łaskami. Jego wizerunek zdaje się być całkowicie odmienny od wyobrażenia starożytnych Greków na temat bogów. Ci bowiem wielokrotnie zachowywali się w sposób niemoralny i odbiegający od wszelkich zasad. Zamiast opiekować się człowiekiem, często zsyłali na niego kary, mścili się, czego przykładem jest chociażby historia Odyseusza. Człowiek stał się zwykłą zabawką w ich rękach, a oni sami, prócz nieśmiertelności i niezwykłych przymiotów, nie różnili się od ludzi tak naprawdę niczym. Tak samo jak oni posiadali różnego rodzaju wady i zalety. 

Bóg nie okazał pierwszym ludziom miłosierdzia, ponieważ musieli oni ponieść konsekwencję swoich czynów. Złamali zakaz dany przez ich Stwórcę i dobroczyńcę. Bóg natomiast musiał być konsekwentny w swoich działaniach. Wypędzenie z raju nie stało w sprzeczności z faktem, że Bóg obdarzył człowieka wolną wolą, lecz był konsekwencją tej cechy. Pierwsi ludzie zdecydowali się sprzeciwić Panu. Wybrali życie w grzechu. Ich decyzja stała się tragiczna w skutkach również dla potomnych.