Rozmowa bohaterów pełna jest wzajemnych pretensji, bezpośrednich zwrotów do adresata, pytań retorycznych. Pojawia się słownictwo nacechowane emocjonalnie. Wypowiedzi wzmocnione są partykułami, wyrażają zdziwienie i rozczarowanie, są pełne zimnej pogardy i ironii: "Jakże mogłam wejść,/ przecież nie byłeś sam.", Dlaczego kłamiesz,/ dlaczego mówisz do mnie jej imieniem,/ kochasz ją jeszcze?", "Ależ ja nie płaczę", "Nie ma za co,/ mój drogi, nie ma za co".