Średniowieczny władca sprawował władzę nad społeczeństwem z woli Boga ("Pierwszy więc książę polski Mieszko dostąpił łaski chrztu za sprawą wiernej żony [...]. Z tej to [...] błogosławionej niewiasty spłodził sławnego Bolesława, który po jego śmierci po męsku rządził królestwem i za łaską Bożą w taką wzrósł cnotę i potęgę, iż ozłocił - że tak powiem - całą Polskę swą zacnością.)". Posiadał on wszelkie cnoty rycerskie, gdyż był dowódcą wojskowym. Odznaczał się męstwem i odwagą na polu walki, a jego dokonania przynosiły mu rozległą sławę ("Któż bowiem zdoła godnie opowiedzieć jego mężne czyny i walki stoczone z narodami okolicznymi [...]". Jego wygląd i majestat wywołują podziw nawet u innych władców ("Zważywszy jego chwałę, potęgę i bogactwo, cesarz rzymski zawołał w podziwie: Na koronę mego cesarstwa! to, co widzę, większe jest, niż wieść głosiła!"). Celem władcy było szerzenie wiary katolickiej wśród poddanych. Do władz kościelnych odnosił się z należytym szacunkiem, jaki był winien tego rodzaju dostojnikom ("Biskupów [...] i swoich kapelanów w tak wielkim zachowywał poszanowaniu, że nie pozwolił sobie usiąść, gdy oni stali, i nie nazywał ich inaczej, jak tylko panami, Boga czcił z największą pobożnością, Kościół święty wywyższał i obsypywał go królewskimi darami."). Oprócz pobożności cechowało go wybitne poczucie sprawiedliwości oraz pokora. Z równym szacunkiem tratował osoby bogate, jak i biedne, nie faworyzując nikogo ("A tak pilnie rozważał sprawę biedaka, jak jakiego wielkiego dostojnika. O jakże wielką była roztropność i doskonałość Bolesława, który w sądzie nie miał względu na osobę, narodem rządził tak sprawiedliwie, a chwałę Kościoła i dobro kraju miał za najwyższe przykazanie"). Swoim postępowaniem dawał przykład innym.