Dzieło Galla Anonima można uznać za tekst o dużych walorach artystycznych. Kronikarz wykorzystuje swoje umiejętności retoryczne, by w sposób godny i sugestywny przedstawić sylwetkę władcy, na którego dworze służy. Jego wypowiedzi są kwieciste, zbudowane z poprawnych gramatycznie zdań złożonych. Aby uzyskać zamierzony efekt, posługuje się licznymi środkami artystycznymi, np.:

epitetami, które wzbogacają opowieść, nadają jej płynności oraz plastyczności; oddziałują na wyobraźnię odbiorcy, np.: "dostojnego gościa", "kosztownych tkanin", "sukien lnianych lub wełnianych";

pytaniami retorycznymi, zmuszającymi do refleksji, odwołującymi się do emocji odbiorcy, np.: "Któż bowiem zdoła godnie opowiedzieć jego mężne czyny i walki stoczone z narodami okolicznymi, a cóż dopiero na piśmie przekazać [je] pamięci?"

wykrzyknieniami o emocjonalnym charakterze, np. "O, jakże wielką była roztropność i doskonałość Bolesława, który w sądzie nie miał względu na osobę, narodem rządził tak sprawiedliwie, a chwałę kościoła i dobro kraju miał za najwyższe przykazanie!";

cytatami wypowiedzi bohaterów opowieści, potwierdzającymi autentyczność relacji, np.: "Nie godzi się takiego i tak wielkiego męża, jakby jednego spośród dostojników, księciem nazywać lub hrabią, lecz [wypada] chlubnie wynieść go na tron królewski i uwieńczyć koroną";

porównaniami, apelującymi do wyobraźni, np.: "dostojników rozstawił, jak chóry, na obszernej równinie";

patosem wypowiedzi, który ma podkreślić dostojeństwo władcy, np.: "I tak wielką owego dnia złączyli się miłością, że cesarz mianował go bratem i współpracownikiem cesarstwa i nazwał go przyjacielem i sprzymierzeńcem narodu rzymskiego".