We fragmencie Księgi Koheleta dominują następujące środki stylistyczne:

antyteza, anafora, np. "Jest czas rodzenia i czas umierania", "czas milczenia i czas mówienia", "czas wojny i czas pokoju" - podkreśla znaczenie wypowiedzi

wyliczenie, np. "Słowa Koheleta, syna Dawida, króla Jeruzalem" - uwypukla fragment danej wypowiedzi

paralelizm składniowy, np. "Słońce wschodzi i zachodzi,/ i na miejsce swoje śpieszy z powrotem,/ i znowu tam schodzi" - nadaje wypowiedzi rytm, ale również zwraca uwagę na istotne fragmenty 

pytanie retoryczne, np. "Bo któż mu pozwoli zobaczyć,/ co stanie się potem?" - zwraca uwagę na pewne istotne kwestie, zmusza do refleksji

wykrzyknienie, np. "Dalej więc! W weselu chleb swój spożywaj/ i w radości pij swoje wino!" - uwypukla znaczenie danego fragmentu wypowiedzi, nadaje emocjonalnego charakteru wypowiedzi

apostrofa, np. "Ciesz się, młodzieńcze, w młodości swojej" - nadaje wypowiedzi podniosłego charakteru