Metaforę "Barwy dość silne, aby nas rozebrać/ Z nietrwałej róży zmysłów do ziarna źrenicy" można rozumieć jako manifest mocy światła. Światło w średniowieczu było alegorią Boga, który spajał wszelkie byty widzialne i niewidzialne. Wpadające przez witraże promienie słoneczne przywodziły na myśl iluminację, jaką Bóg zsyłał na człowieka poruszonego słowem Bożym.