Matka Boska ukazana w tekście Mieczysława Jastruna należy do sfery  sacrum. W przeciwieństwie do jej wizerunku przedstawionego w "Lamencie świętokrzyskim", zdaje się ona mieć niezwykle mało cechy typowo ludzkich. Nie została tutaj bowiem ukazana jako cierpiąca kobieta, lecz osoba święta zstępująca z nieba po to, by pomóc wiernym. Wszystkie te wizerunki łączy jednak jej pełen miłosierdzia, wrażliwości i współczucia stosunek do innych ludzi. W wierszu Jastruna Matka Boska zdaje sobie sprawę z codziennego cierpienia zwykłego człowieka ("Świadoma nędzy naszych ciał, rozpiętych/ Na własnych krzyżach"), które można porównać z cierpieniem Jezusa wiszącego na krzyżu. Rozpatrując jej pozycję w płaszczyźnie wertykalnej, Matka Boża znajduje się u góry, natomiast w średniowiecznym "Lamencie świętokrzyskim", stoi na ziemi.