Wizja nieba wykreowana w wierszu Czesława Miłosza jest odmienna od wyobrażenia raju utrwalonego w tradycji biblijnej. Ogólny jego obraz, dotyczący wyglądu zewnętrznego, zdaje się pokrywać z utrwalonymi w tradycji przekazami na temat Edenu. Został bowiem przedstawiony jako wspaniały ogród zasiedlony różnymi gatunkami roślin i zwierząt, z którego wypływa życiodajna rzeka. Inaczej natomiast prezentuje się sposób obcowania w tym miejscu. Podmiot mówiący pragnąłby zatrzymać możliwość stanowienia o sobie, potrzebę wewnętrznego rozwoju, a nawet śmiertelność. Waży jest dla niego również czas, który nadaje życiu kolor - ofiarowuje cierpienie, ale i możliwość wyleczenia się z niego, a także szczęście. Wszystkie te czynniki są bowiem charakterystyczne dla doświadczenia człowieczeństwa i odróżniają ludzi od zwierząt. Samo zaufanie oraz ślepa akceptacja Bożej Nieskończoności nie są w jego mniemaniu czynnikami atrakcyjnymi na tyle, by pożądać nieba w kształcie ukazanym w tradycji biblijnej.