Osoba mówiąca postrzega siebie jako znawcę piękna oraz mądrości, na co wskazują słowa: "Czciciel gwiazd i mądrości, miłośnik ogrodów, / Wyznawca snów i piękna i uczestnik godów". Jest ona doświadczona przez życie, ponieważ zna zarówno szczęście, jak i cierpienie. Ponadto wyróżnia się niezwykłym zmysłem obserwacji, zaś jej egzystencja jest pełna, bogata w różnorodne przeżycia, co podkreślają słowa: "Żyłem i z rzeczy ludzkich nic nie jest mi obce". Taki sposób przedstawienia sugeruje, iż w utworze wypowiada się osoba starsza, kreująca się na mędrca oraz znawcę życia.