Przykładowe rozwiązanie:

A więc gdy już umrzeć miał,
Sam sobie list napisał
I ścisnął go twardo w ręce
Spisał swoje wszystkie męki
I wszystkie czyny, których dokonał,
Odkąd przyszedł na świat.
A gdy Bogu duszę oddał,
Stały się wielkie dziwy:
Dzwony rozdzwoniły się same,
Wszystkie, które były w Rzymie.
Więc pytano się o niego,
Szukano po wszystkich domach;
Nie mogli go nigdzie znaleźć,
Lecz szukać nie chcieli przestać.
Było jedno dziecko,
Które wyjawiło im prawdę
Mówiąc: Czy wy nie wiecie o tym, 
Kto umarł? Ja wam powiem:
Leży u Eufamijana,
To od niego bije ta chwała;
Pod schodami go znajdziecie,
Jeśli tylko zapragniecie go szukać.
Więc papież z kardynałami,
Cesarz ze swymi kapłanami
Szli do niego z chorągwiami,
Dzwony przecież dzwoniły same;

Do kogokolwiek dotarł zapach
Od tego świętego ciała,
Którykolwiek chorował,
Natychmiast zdrowiał.

Chcieli mu list z ręki wziąć,
Lecz nie mogli mu go zabrać:
Ani cesarz, ani papież,
Ani całe kapłaństwo,
Ani nawet cały lud,
Nie mógł otworzyć jego ręki.

Gdy tylko przyszła jego żona,
I wyciągnęła do niego rękę,
Wpadł w nią list,
Ponieważ obydwoje byli czyści.
A gdy ten list oglądano,
Natychmiast uznano, 
Że był to syn Eufamijana.

A gdy to ojciec...