Elementy charakterystyczne dla utworu hagiograficznego na przykładzie "Legendy o świętym Aleksym":

narodziny świętego, do których dochodzi w specjalnych okolicznościach, wręcz cudownych - Aleksy jest synem wymodlonym przez swoich rodziców: "Eufamijan (...) nie miał po sobie żadnego płodu./ Więcci jęli Boga prosić,/ Aby je tym darował,/ Aby jim jedno plemię dał;/ Bog tych prośby wysłuchał."

życie ascetyczne, poświęcone służbie Bogu, oparte na modlitwie i umartwianiu ciała: "Więc to święte plemię/ Przyszło w jednę ziemię./ Rozdał swe rucho żebrakom,/ Śrzebro, złoto popom, żakom./ Więc sam pod kościołem siedział,/ A o jego księstwie nikt nie wiedział./ Więc to zawżdy wstawał reno/ Ano kościoł zamkniono;/ Więc tu leżał podle proga,/ Falę, proszę swego Boga/ Ano z wirzchu szła przygoda,/ Niegdy mroz, niegdy woda."

śmierć, z którą wiążą się cuda - po śmierci Aleksego zaczęły bić w mieście wszystkie dzwony: "A gdy Bogu duszę dał,/ Tu się wielki dziw stał:/ Samy zwony zwoniły,/ Wszytki, co w Rzymie były."; "Kogokole para zaleciała/ Od tego świętego ciała,/ Ktory le chorobę miał,/ Natemieści[e] zdrow ostał."