"Psalm" ma podniosły charakter przede wszystkim dzięki apostrofom do Boga (np. "Wielki Boże łąki chłoną Twoje światło", "cichym świstem hołd oddaje Ci powietrze") oraz słownictwu o patetycznym wydźwięku (np. "nie śmiem pytać Cię bo wiem już czym jest szczęście"), wyszukanym metaforom (np. "rok po roku wiosną wzbiera marmur trawy") oraz epitetom (np. "rankliwych kruchych wargach", "leśnych nawach").