W liryku można dostrzec koncepcję Boga-Stwórcy, którego łaski i błogosławieństwa pragnie każde stworzenie, nie tylko człowiek, ale i łąki czy lasy, które potrzebują Jego światła oraz zsyłanego cyklicznie deszczu po to, by się rozwijać i żyć: "Wielki Boże łąki chłoną Twoje światło/ rok po roku wiosną wzbiera marmur trawy". Stworzony przez Boga świat został porównany do wspaniałego gmachu kościoła, a więc miejsca uświęconego, gdzie przebywa sam Stwórca: "deszcz ozdabia witraż rzeki i nie gasną/ w prezbiterium atmosfery jasne gwiazdy/ wirydarze miast dźwigają ludzkie stopy/ chłód o zmierzchu się układa w leśnych nawach". Świat ten, podobnie jak człowiek, doskonale wie, kto jest jego dobrodziejem, od kogo zależy jego istnienie, w związku z czym oddaje Bogu hołd: "cichym świstem hołd oddaje Ci powietrze". Wszelkie stworzenie czuje się tak onieśmielone Jego potęgą, że nie śmie nawet wydawać głośniejszego dźwięku: "ledwie słychać przepływ krwi w aortach stworzeń". Również człowiek doskonale zna swoje miejsce. Wie, że jest istotą grzeszną, która powinna korzyć się przed Bogiem i odbywać pokutę. Ze względu na jego niedoskonałość, powinien przebywać w prochu, nie zaś próbować rozmawiać z Bogiem jak równy z równym. Ten stan uważa za najwyższe szczęście: "nie śmiem pytać Cię bo wiem już czym jest szczęście:/ w prochu korzyć się przed Tobą dobry Boże".