Podmiot liryczny patrzy na świat przyrody z zachwytem. Widzi w niej doskonałe dzieło Boże, którego piękno i harmonię można przyrównać do tej cechującej świątynie. Dlatego opisuje ją przy pomocy słownictwa architektonicznego charakterystycznego właśnie dla tego rodzaju budowli: "marmur trawy", "witraż rzeki", "w prezbiterium atmosfery jasne gwiazdy", "wirydarze miast", "leśnych nawach", "biją dzwony namiętności i zgryzoty". W ten sposób nadaje patosu i powagi całemu dziełu stworzenia, za które Bogu należy się hołd.