W podanym fragmencie tekstu nie jest wprost napisane, dlaczego Polikarp boi się Śmierci. Pojawia się jedynie opis jego reakcji na widok jej przerażającej postaci: "Mistrz widząc obraz skarady,/ Żółte oczy, żywot blady,/ Groźno sę tego przelęknął,/ Padł na ziemię, eże stęknął". Można się domyślać, że mądrość, jaką posiada, nie chroni go przed strachem w stosunku do nieznanej siły. Wbrew temu, co mówi Śmierć na temat faktu, że lękać się jej nie powinni ludzie prawi i czystego serca, Mistrz może nie czuć, że ma wystarczająco czystą duszę. Prawdopodobnie także żal mu umierać, ponieważ jest na świecie jeszcze wiedza, której nie posiadł.