Autor uzasadnia swoją wypowiedź, że "trudno sobie jednak wyobrazić, by Tristan mógł kiedykolwiek poślubić Izoldę" stwierdzeniem, że nie jest to typ kobiety, którą można pojąć za żonę. Wtedy bowiem straciłaby ona swój czar niedostępności. Stałaby się zaprzeczeniem miłości namiętnej, której stała się symbolem. Żar, który łączył kochanków musiałby siłą rzeczy przygasnąć, pozostawiając pustkę.