Wizerunek św. Franciszka przedstawiony przez Wilhelma jest z jednej strony spójny z obrazem świętego funkcjonującym w kulturze, z drugiej zaś nadaje mu nieco zadziorny rys. Święci mają to do siebie, że działają awangardowo, wyprzedzają duch czasu, w którym przyszło im żyć. Z przekazów kulturowych znamy Franciszka jako osobę niezwykle łagodną, miłującą zwłaszcza zwierzęta oraz ludzi odrzuconych, w tym trędowatych. Opowieść Wilhelma rzuca nowe światło na postępowanie świętego. Okazuje się bowiem, że kazał on do ptaków cmentarnych, a treścią jego przemowy wcale nie były rzeczy chwalebne. Uczynił tak dla nauczki i z przekory, ponieważ ludzie, do których pierwotnie kierowane było przemówienie, nie rozumieli jego słów. Pragnął im tym samym pokazać, że równie dobrze może mówić do zwierząt, które nie kojarzą się dobrze, są odrzucone przez ludzi i nieszanowane ze względu na fakt żywienia się padliną. 

Charakteryzując w ten sposób patrona, Wilhelm pragnie zwrócić uwagę na legendy, jakie obrastają sławne postacie. Legendy te, pomimo dobrych intencji, nie zawsze są zgodne z prawdą historyczną. Najczęściej mają na celu idealizację danej osoby i pominięcie cech, które nie są wygodne dla niektórych.