Słowa, którymi Guślarz w II części "Dziadów" Adama Mickiewicza przywołuje dusze zmarłych:

"Czyscowe duszeczki! 
W jakiejkolwiek świata stronie:
Czyli która w smole płonie,
Czyli marznie na dnie rzeczki,
Czyli dla dotkliwszej kary
W surowym wszczepiona drewnie,
Gdy ją w piecu gryzą żary,
I piszczy, i płacze rzewnie;
Każda spieszcie do gromady!"

W wypowiedziach Guślarza oprócz funkcji magicznej, można dostrzec również funkcję fatyczną oraz impresywną. Guślarz bowiem próbuje namówić dusze cierpiące w czyśćcu, aby ukazały się zebranym ludziom (funkcja impresywna). Próbuje również nawiązać i podtrzymać z nimi kontakt, dlatego zwraca się do nich przy pomocy form wołacza (funkcja fatyczna).