Osoba mówiąca przedstawia najeźdźców w negatywnym świetle: "[...] pohaniec sprosny, / Nad Niestrem siedząc, dzieli łup żałosny". Są to drapieżcy, niewierni, którzy zabierają w niewolę kobiety oraz dzieci. Ponadto podmiot liryczny uważa ich za barbarzyńców, ponieważ nie tworzą oni miast, lecz żyją z łupieżczych wypraw: "Zbójce, niestety, zbójce nas wojują, / Którzy ani miasta, ani wsi budują". Stanowią więc poważne zagrożenie.

Szlachta polska została opisana jako nierządna. Jej zachowanie sprawiło, że stali się niczym owce bez pasterza, które nie potrafią obronić się przed wilkiem. Są bierni, apatyczni, nie podejmują żadnych działań, które miałyby na celu ochronę ojczyzny przed najazdem bądź wyparcie wroga z jej granic. Szlachta woli ucztować na srebrnej zastawie niż walczyć za Rzeczpospolitą. O takiej ocenie świadczą np. słowa: "Zetrzy sen z oczu a czuj czas o sobie"; "Wsiadamy? Czy nas półmiski trzymają?".