Epitety i metafory:

pohaniec sprosny, / Nad Niestrem siedząc, dzieli łup żałosny!;

Niewierny Turczyn psy zapuścił swoje,
Którzy zagnali piękne łanie twoje
Z dziećmi pospołu, a nie masz nadzieje,
By kiedy miały nawiedzić swe knieje.

Córy szlacheckie (żal się, mocny Boże!) / Psom bisurmańskim brzydkie ścielą łoże.

Epitety i metafory w obrazowy sposób wskazują na zniszczenia wojenne. Mogą także wpływać na emocje czytelnika, służyć uwrażliwieniu go na zagrożenie.