W psalmach można dostrzec koncepcję chrześcijanina, który jest całkowicie uzależniony od Boga. Jako że Bóg stworzył ludzi, uczynił ich swoją własnością. Człowiek natomiast powinien dziękować Mu za otrzymane dary i łaski, błogosławić Jego imię i okazywać wdzięczność poprzez swoje modlitwy i wesołe śpiewy ("Wstępujcie w Jego bramy wśród dziękczynienia,/ wśród hymnów w Jego przedsionki;/ chwalcie Go i błogosławcie Jego imię!"). Takie przesłanie płynie przede wszystkim z "Psalmu 100". "Psalm 130" natomiast dopełnia tę koncepcję ukazując człowieka jako istotę grzeszną, znajdującą się w hierarchii dużo niżej od Boga ("Z głębokości wołam do Ciebie, Panie"), lecz nieustannie dążącą do spotkania z Nim. Może to osiągnąć m.in. dzięki Bogu, który przebacza człowiekowi jego przewinienia ("Ale Ty udzielasz przebaczenia,/ aby Ci służono z bojaźnią") . Człowiek jest więc skazany na Boga, to w Nim pokłada swoją nadzieję ("W Panu pokładam nadzieję,/ nadzieję żywi moja dusza,/ czeka na Twoje słowo").