Psalmista przekonuje do tego, by przyjąć postawę pełną wdzięczności i radości w stosunku do Boga. Człowiek powinien głośno wyrażać swoje pozytywne uczucia względem Stwórcy: "Wykrzykujcie na cześć Pana, wszystkie ziemie;/ służcie Panu z weselem!/ Wśród okrzyków radości stawajcie przed Nim!". Ponadto powinien błogosławić Go i chwalić Jego imię: "Wstępujcie w Jego bramy wśród dziękczynienia,/ wśród hymnów w Jego przedsionki;/ chwalcie Go i błogosławcie Jego imię!". 

Człowiek znajduje się w "głębokości". Woła on do Boga, który przebywa w niebie. Widać tutaj zatem wyraźną hierarchiczność na poziomie wertykalnym (dół-góra). Metaforyczny sens tego przedstawienia łączy się z postrzeganiem tego, co znajduje się na dole jako grzeszne. Na samej górze zaś ulokowane są istoty idealne i święte. Człowiek zaś, jako istota niedoskonała, jest zobligowana do stawania się coraz lepszym i w ten sposób do pięcia się w hierarchii, na szczycie której znajduje się sam Stwórca.