Kompozycja utworu oparta jest na paralelizmach składniowych. Poszczególne wersy są ze sobą ściśle powiązane, co tworzy wrażenie spójności. Kolejne wersy zdają się uszczegóławiać zawarte wcześniej informacje, np.: "Wiedzcie, że Pan jest Bogiem./ On sam nas stworzył, my Jego własnością,/ jesteśmy Jego ludem, owcami z Jego pastwiska. 

Osoba mówiąca w wersach 1-6 ujawnia się w sposób bezpośredni. Jej wołanie ma charakter modlitewno-błagalny. Zwraca się do Boga, prezentując intymną prośbę. Jej prośba jest niezwykle emocjonalna i osobista, lecz mimo wszystko może mieć wydźwięk uniwersalny. Każdy z nas może bowiem wypowiadać się w ten sposób. W wersach 7-8 ton wypowiedzi zmienia się. Już nie wypowiada się zwykła jednostka, lecz autorytet w dziedzinie religii i wiary. Jego wypowiedź przypomina wizję proroczą. W patetyczny sposób nakazuje on oczekiwanie w gotowości na przyjście Pana, który obdarzy wierny lud łaską i odkupi jego grzechy. Celem tej zmiany jest przekonanie odbiorców do zaufania Bogu przy pomocy głosu autorytetu.