Zastosowane przez poetę środki językowe:

apostrofy, np.  "Bracia, z was, coście ostali na świecie", "Ty, Xiążę Iezu, nad wszem państwem możny"  -> nadają utworowi charakter podniosły oraz stanowią próbę nawiązania kontaktu z odbiorcą;

epitety, np. "miętkie serce", "niegdysieysze śniegi", "mężczyźńskiej szacie" -> uwydatniają charakterystyczne cechy opisywanych zjawisk, przedmiotów;

wyliczenia, np. "zgniłe, nadżarte, wzrok straszy i hydzi", "Iest Flora, rzymska krasawica;/ Archippa, cud między cudemi,/ Tais, stryieczna iey siestrzyca" -> uwypuklenie ważniejszych elementów w utworze;

przerzutnie, np. "Ieśli błagamy was, toć się nie godzi/ Odpłacać wzgardą, mimo iż skazano/ Nas prawem", "Nie pytay, kędy hoże dziewki/ Ida stąd y na iakie brzegi" -> zwracają uwagę na ważne części wiersza, zaburzają rytm, wprowadzając niepokój oraz wątpliwości;

wykrzyknienia, np. "Zmarłe jesteśmy - tu kres ludzkiey mocy;/ Lecz proście dla nas wszystkich odpuszczenia!", "Ach, gdzie są niegdysieysze śniegi!" -> nadają wypowiedzi emocjonalny charakter, wyrażają emocjonalne zaangażowanie mówcy;

pytania retoryczne, np. "Mów, gdzie są Piękne dawney pory?...", "Gdzież są?" -> sygnalizują wątpliwości, zwracają uwagę na szczególnie istotne treści;

porównania, np. "Królowa Blanka, iak liliia" -> zwracają uwagę na cechy i właściwości opisywanego zjawiska;

metafory, np. "Syrenim głosem zawodząca" -> upoetycznienie wypowiedzi, wyrażenie treści, których znaczenia nie można oddać przy pomocy standardowych zestawień słów;

Użyte przez autora środki językowe mają za zadanie w możliwie jak najszerszy sposób oddziaływać na odbiorcę. Wykorzystując epitety, wyliczenia, porównania, przerzutnie czy pytania retoryczne, pokazuje on grozę śmierci i przemijania oraz zmusza do zastanowienia się nad własnym postępowaniem. Człowiek w trakcie życia popełnia liczne błędy, które wynikają z natury ludzkiej dążącej do zaspokojenia potrzeb ciała. Villon na własnym przykładzie pokazuje nieprzyjemne konsekwencje tego typu życia. Jego doświadczenie ma stanowić przestrogę dla potomnych. Indywidualny charakter utworów podkreślają przede wszystkim wykrzyknienia.